TÍTULO:  "EL HOMBRE SIN SOMBRA"
GRUPO: Mikel Erentxu

SINOPSE:

Mikel Erentxun

El hombre sin sombra

NOMEADO A LATIN GRAMMY 2017 MELLOR ALBUM POP-ROCK

Non é casual que El hombre sin sombra arrinque con "El principio del final": con esta canción anúnciase todo o que virá, o que será este disco, un tratado de amor e desamor, que é o reverso do amor, o lado que escuece, pero tamén o do anhelo e a esperanza. E abre esta canción porque Mikel Erentxun - que de discos, a estas alturas da contenda, ninguén ten nada que explicarlle - sabe que hai que atrapar ao oínte sen dilación, sen gardarse cartas, e que mellor que facelo expondo todas as emocións de golpe nunha composición sublime, pero sinxela, que fala con sinceridade da dor que infrinxe a decepción, o desconsuelo. De paso, unha tuba tingue de tristeza algunhas pasaxes, mentres a voz de Maika Makovski pégase á de Erentxun nunha formidable interpretación posta en pé co mínimo.

E así, desde o principio, temos expostos algúns dos eixos sobre os que vira El hombre sin sombra: letras intensas, de amores rotos pero que aínda palpitan con forza, instrumentación básica (con ampla presenza de guitarras acústicas) apoiada cada tanto en ventos e cordas, e a voz feminina de Maika Makovski subliñando a de Mikel, como en moitas obras canónicas do rock e o pop. Porque aínda que Mikel siga un camiño recto como compositor e intérprete, o creador non cede e tenta sumar novidades en cada entrega, achegar novas cores a unha obra que é elo de cadea persoal.

Pero hai máis, porque o que nos agarda en El hombre sin sombra é o Mikel Erentxun das grandes cancións, o que manexa como un xigante ritmo e melodía, o que desde hai un tempo recuperou o pulso (ou o instinto) de escribir as letras das súas propias cancións, o que canta con sensibilidade pero desde a naturalidade, o que gusta dos sons clásicos, oscilando entre o rock and roll, as grandes baladas - esas que non teñen idade, nin poden adscribirse a xénero algún máis que ao da beleza - e ao que, inevitable, cóanselle cada tanto ecos de Duncan Dhu, que é tanto como dicir unha parte de si mesmo e unha das cimas sonoras da historia do noso pop.

Un traballo no que Mikel repite produción con Paco Loco, como nos celebrado Corazones, e que confesa foi "o disco máis relaxado que fixen nunca no estudo", co que pretendía afastarse da sónica do anterior e buscar, abertamente, o acústico, mesmo para os temas máis claramente de rock and roll, remitindo a esas orixes do xénero que tanto lle gustan. "Foi tocado con guitarras acústicas porque esa quería que fose a base do álbum, buscaba un disco acústico, con son minimalista e sinxelo. Ademais, encántame o rock and roll tocado con acústicas. Claro, tamén ten que ver cos miles de concertos acústicos que me peguei estes anos". Para reafirmar esa idea, mesmo ao cantar pretendeu non forzar a voz. Porque se trataba diso, de non forzar nada, de que todo fluíse con sinxeleza, que as palabras (e Mikel entregou algúns dos seus mellores versos) e a música invádano todo.

O resultado son doce cancións que enganchan precisamente por esa procura do menos é máis, coa seguridade de que son as cancións as que deben conmover ao oínte, sen grandes aditamentos. Así, aquí encaixan desde baladas supremas como "Azar e física" (tan breve como estremecedora) e "Libélulas" (sinxela e crúa, pero arranxada cun gusto exquisito) a mostras de folk pop contemporáneo como as de "Cicatrices", "El amor te muerde los labios al besar" e "Deshielo", nas que as guitarras eléctricas déixanse ver con máis intensidade. Ou o rock and roll da escola orixinal de "Dos estrellas" (cun Erentxun infrecuente, pero que o borda cando asume ese papel: o de narrador de historias alleas) en convivencia con impoñentes e sobrecogedores cortes de hechuras clásicas, como "Llamas de hielo", que poden remitir a eses grandes vocalistas que, fillos do rock, buscaron o seu lugar nos baladones matadores (Roy Orbison ou Chris Isaak son dous exemplos, por aquilo de citar referencias), derivando mesmo ao máis incandescente soul branco en Tienes que ser tu" (unha desas cancións ás que, ¿apostamos?, o tempo dotará da mellor soleira e fará crecer no recordo do oínte).

Como está presente ese Erentxun indefinible, porque a estas alturas, quéirao ou non, é el mesmo, o que forxou un cancionero que leva gravado a lume a súa marca persoal, indeleble e única, que oscila da duncandhuniana "y sin embargo te quiero" ao amarga pero ilusionada "Héroe", a abrasadora "El principio del final" (con chiscadela a Dylan nos primeiros versos e reflexos musicais seus) ou á case evanescente "Enemigos íntimos".

Con El hombre sin sombra Erentxun ratifica unha vez máis porqué ocupa un lugar dourado na historia do pop español. A resposta son as cancións, a verdade desposuída de subterfuxios que esconden, a beleza melódica, o mimo co que as trata. E a voz. Si, porque tamén é esencial esa garganta dúctil que é instrumento único e privilexiado, inimitable, dos que non poden comprarse na tenda da esquina, e que el soubo domar para que se expanda e rabuñe no rock e contráiase e acariñe na balada. Unha voz que é parte da nosa memoria, de nós mesmos, como as súas cancións. E estas son, outra vez, das que permanecerán.

Ah, un consello: deixen que o disco vire ata o final, quizá achen unha sorpresa.

https://www.youtube.com/watch?v=KIk4s9rsBgw


DÍA: 4 de maio 
HORA: 21:00 horas.
DURACIÓN: 1 hora e 30 minutos
DESCANSO: Non
CLASIFICACIÓN: Música
PÚBLICO: Adulto
TARIFA:

12€ - Entrada anticipada
15€ - En taquilla


ORGANIZA: TEATRO PRINCIPAL DE OURENSE
PATROCINA: DEPUTACIÓN PROVINCIAL DE OURENSE, ICC WEEK.

TAQUILLA DO TEATRO: 

  • O mesmo día da función de 12:00 h. a 14:00 h. 
  • Dúas horas antes de comezo da función

RESERVAS ON-LINE: 

  • Horario continuo

MODALIDADE DE PAGO: 

  • Tarxeta en reservas on-line
  • Tarxeta e efectivo en taquilla

AVISO IMPORTANTE: 

  • Infórmase a todos os espectadores que adquiran a súa entrada a través de internet e precise ser cambiada en despacho de billetes por entrada física, que deberán retirar a súa entrada no despacho de billetes do Teatro o mesmo día da función en horario de 12:00 h a 14:00 h. Unha vez comece a función non se despachasen entradas.
  • OS NENOS MENORES DE 6 ANOS deberán ocupar asentos de butaca de patio e platea.
  • OS NENOS DE 6 A 10 ANOS deberán ocupar asentos de butaca de patio, platea e 1º andar.

VENTA ON-LINE: 

 

 

CONTACTO: 

      • A TAQUILLA: 902 504 500
      • WEB: www.ataquilla.com